اسمش هر چی که می خواد باشهحتی هرزهگیهر نگاهی هر حرفیپشت سر این احساس باشه اصلا مهم نیستدلمیهآغوشبی دغدغهمی خوادلعنتیمراقب داشتههامون باشیم

گرفتهکاریشم نمیشه کردباز نمیشه لامصبشایدیکی از همین روزاحتی برای چند ساعتی هم که شدهحتی تنهایا با کسی که بلد باشه کی تنهاییامو به هم نزنهتمام توان گلو روتمام فریادهای نکشیدهتمام فحش های کش دار ندادهو تمام راههای نرفنته و نههای بیخودی روتو یکی از واپیچ های انسان ندیدهیِ جاده چالوساز بند رها کنماز بند رها کنممراقب داشتههامون باشیم

سهم مهمی از قضاوت بقیه نسبت به مایا تهمت و دروغ و شایعاتی که پشت سرمونه حتیدرست مربوط به خودمونه و بسوقتی باهاش مواجه می شیمدنیا و آدماشو جر ندیماول از همه یادمون بیفته چه جاهایی لازم بود یه نه محکم بگیمچه وقتایی باید حتی جواب سلام بعضیا رو نمی دادیمتوهین مستقیمشونو دیدیم و سکوت کردیم و خودمونو به کوچه علی چپ زدیمچه موقع هایی نباید و یا باید سکوت می کردیم و ندادیمیادمون بیفته چه چیزای مهمی رو ندید گرفتیم و با بی مبالاتی و اسمشو محبت، حمایت ، مهربونی با شیطنت گذاشتیمادمادقیقا از رو همین چیزا، نسبت به ما برداشت میکنننقش ما، اصلی ترین و مهمترین نقش توی برداشت بقیه از ماستآبرو دوبار به دست نمیاد. اینو هرگز فراموش نکنیممراقب داشتههامون باشیم

بعضی بودنانبودنشون قشنگترهبهشون بگیم بودنای توخالیظاهرشون شیک و مجلسیِاما کافیه گازِ اولو بزنیطعمِ گسِ خرابی و تهی بودن میدنبه اینجایِ داستان که برسیمتازه میفهمیمهر بودنی، بودن نیستو فقط رفتنِ کسی باید مارو غمگین کنه که تویِ بودنش چیزی به روحِ ما اضافه کرده باشهبا آدما جوری رفتار کنیم که اگه یه روزی رفتیم یا به هر دلیلی نبودیموقتی بهمون فکر میکننحس کنن تویِ مدتِ بودنمونیه چیزی به جسم و روحِ زندگیشوناضافه کردیممراقب داشتههامون باشیم

بزرگترین دردِ پیر شدنمحدودیتهایِ بدنیو ناسازگاریِ جسمی نیستبرایِ اغلبِ آدمهایِ مسنافسوسها مشکلِ اصلی هستندپیر که میشویتمامِ حرفهایِ نگفتهتمامِ محبتهای ابراز نشدهتمامِ محدودیتهایِ خودخواستهو همهیِ پشیمانیهابه لحظههایِمان بر میگردند شکارمان میکنند و عذابِمان میدهندو زمانی میرسد که دیگر نمیدانیم برایِ خلاص شدن از شرِ افسوسهاباید چشمها را باز کنیمیا برایِ همیشه ببندیمِشانمراقب داشتههامون باشیم